Skjótt skipast veður í lofti...
Hér í Montréal eru eiginlega bara tvær árstíðir, sumar og vetur. Á síðustu viku er búið að skella á örstutt haust fyrir veturinn og hitabreytingin er ansi mikil. Fyrir viku var maður enn að spranga um á stuttbuxum en í morgun var ég með vettlinga á leiðinni í vinnuna! Það er samt spáð yfir 20 stiga hita á morgun sem hentar mér mjög vel því að ég er að fara að taka þátt í golfmóti með vinnufélögum mínum. Ójá, kellingin ætlar að láta sig hafa það! En eins og ég sagði Pétri, sem varð hálfstressaður fyrir mína hönd því að hann trúir því ekki að það sé hægt að vera jafnlélegur í boltaíþróttum og ég er, þá er þetta gert meira til gamans en til að vinna. Ég verð með Marcus, Kristian og Lucy í liði. Við Lucy fórum á æfingasvæði á þriðjudaginn en Lucy hafði aldrei slegið golfkúlu en hún stóð sig bara mjög vel, það var eiginlega smá vandræðalegt að hún náði að slá nokkrum boltunum mun lengra en ég afsakaði það með því að hún spilar tennis á hverjum degi...
Það sem ég ætlaði hins vegar fyrst og fremst að tjá mig um í þessum pósti eru tónleikarnir sem ég er búin að fara á undanfarin kvöld. Á miðvikudaginn fór ég ásamt Juliu og Ari að sjá Beck á risastórum hokkýleikvelli. Hann var algert dúndur og spilaði lög af mörgum plötunum sínum, fullt af nýju plötunni, slatta af Sea Change, nokkur af Midnight Vulptures og meira að segja tvö af Odelay. Hann tók þetta alveg með trompi frá byrjun og spilaði strax mörg af bestu lögunum af nýju plötunni en svo róaði hann stemninguna aðeins niður og spilaði nokkur lög af Sea Change sem er mjög róleg plata og það er alveg merkilegt hvað hann getur gert einn með kassagítarinn. Við vorum með sæti en gátum ekki farið niður á gólfið af öryggisástæðum sem var svolítið svekkjó þegar mesta stuðið var í gangi, held ég kaupi miða á gólfinu næst. Hljómsveit sem heitir Islands og er héðan frá Montréal hitaði upp fyrir guttann og hljómaði nokkuð vel.
Í gær fór ég svo á tónleika með Coco Rosi og Anthony and the Johnsons. Ég hafði heyrt eitthvað aðeins með Coco Rosi áður, sem eru víst systur sem voru skyldar að sem ungabörn og hittust aftur í París, önnur menntuð í klassískri tónlist en hin alger hipp hopp gella, en ekki alveg fílað þær. Kannski var það af því að ég vissi ekki við hverju ég átti að búast en ég gjörsamlega heillaðist af músíkinni þeirra sem minnir svolítið á Múm, kannski aðallega söngurinn samt. Mæli alveg hiklaust með að tékka betur á þeim. Svo kom Anthony kallinn og hann er náttúrulega alveg spes en mér fannst hann fara svolítið mikið út og suður í þetta skiptið og vaða úr einu lagi í annað og improvisera einum of mikið. Svo var hann bara voða mikið að vera fyndinn og syngja eitthvað bull milli laga sem var svo sem alveg gaman. Hann er líka alveg ótrúlega músíkalskur og tók nokkur lög alveg snilldarlega, m.a. eitt Leonard Cohen lag sem var sega mega flott og það er alltaf (í bæði skiptin sko) gaman að sjá hann.
Hér í Montréal eru eiginlega bara tvær árstíðir, sumar og vetur. Á síðustu viku er búið að skella á örstutt haust fyrir veturinn og hitabreytingin er ansi mikil. Fyrir viku var maður enn að spranga um á stuttbuxum en í morgun var ég með vettlinga á leiðinni í vinnuna! Það er samt spáð yfir 20 stiga hita á morgun sem hentar mér mjög vel því að ég er að fara að taka þátt í golfmóti með vinnufélögum mínum. Ójá, kellingin ætlar að láta sig hafa það! En eins og ég sagði Pétri, sem varð hálfstressaður fyrir mína hönd því að hann trúir því ekki að það sé hægt að vera jafnlélegur í boltaíþróttum og ég er, þá er þetta gert meira til gamans en til að vinna. Ég verð með Marcus, Kristian og Lucy í liði. Við Lucy fórum á æfingasvæði á þriðjudaginn en Lucy hafði aldrei slegið golfkúlu en hún stóð sig bara mjög vel, það var eiginlega smá vandræðalegt að hún náði að slá nokkrum boltunum mun lengra en ég afsakaði það með því að hún spilar tennis á hverjum degi...
Það sem ég ætlaði hins vegar fyrst og fremst að tjá mig um í þessum pósti eru tónleikarnir sem ég er búin að fara á undanfarin kvöld. Á miðvikudaginn fór ég ásamt Juliu og Ari að sjá Beck á risastórum hokkýleikvelli. Hann var algert dúndur og spilaði lög af mörgum plötunum sínum, fullt af nýju plötunni, slatta af Sea Change, nokkur af Midnight Vulptures og meira að segja tvö af Odelay. Hann tók þetta alveg með trompi frá byrjun og spilaði strax mörg af bestu lögunum af nýju plötunni en svo róaði hann stemninguna aðeins niður og spilaði nokkur lög af Sea Change sem er mjög róleg plata og það er alveg merkilegt hvað hann getur gert einn með kassagítarinn. Við vorum með sæti en gátum ekki farið niður á gólfið af öryggisástæðum sem var svolítið svekkjó þegar mesta stuðið var í gangi, held ég kaupi miða á gólfinu næst. Hljómsveit sem heitir Islands og er héðan frá Montréal hitaði upp fyrir guttann og hljómaði nokkuð vel.
Í gær fór ég svo á tónleika með Coco Rosi og Anthony and the Johnsons. Ég hafði heyrt eitthvað aðeins með Coco Rosi áður, sem eru víst systur sem voru skyldar að sem ungabörn og hittust aftur í París, önnur menntuð í klassískri tónlist en hin alger hipp hopp gella, en ekki alveg fílað þær. Kannski var það af því að ég vissi ekki við hverju ég átti að búast en ég gjörsamlega heillaðist af músíkinni þeirra sem minnir svolítið á Múm, kannski aðallega söngurinn samt. Mæli alveg hiklaust með að tékka betur á þeim. Svo kom Anthony kallinn og hann er náttúrulega alveg spes en mér fannst hann fara svolítið mikið út og suður í þetta skiptið og vaða úr einu lagi í annað og improvisera einum of mikið. Svo var hann bara voða mikið að vera fyndinn og syngja eitthvað bull milli laga sem var svo sem alveg gaman. Hann er líka alveg ótrúlega músíkalskur og tók nokkur lög alveg snilldarlega, m.a. eitt Leonard Cohen lag sem var sega mega flott og það er alltaf (í bæði skiptin sko) gaman að sjá hann.
0 Comments:
Skrifa ummæli
<< Home