9 dagar til P...
Jæja, nú er bara ein einmanaleg helgi eftir, jibbí! Þessi helgi var reyndar ekkert svo einmanaleg. Á föstudaginn fór ég beint eftir vinnu í brúðkaup til Ericu og Raúl. Þau létu pússa sig saman í dómshúsinu og héldu svo litla 5-8 veislu eftir það hjá prófessornum hans Raúl sem býr í fínu gömlu húsi í Vestmount sem er fína hverfið hérna í Montréal. Þetta var reyndar bara ein af þremur brúðkaupsveislum sem þau ætla að halda því að á næsta ári ætla þau að halda eina veislu í Perú þaðan sem Raúl er og eina í Seattle þaðan sem Erica er... Það var mjög gaman að hitta alla því að margir voru í burtu í allt sumar og ég hafði ekki hitt suma í langan tíma. Ari og Sybil og Stephanie og Steve og fleira lið ætlaði að kíkja eitthvað eftir veisluna og buðu mér með en ég var bara svo lúin eftir annasama vinnuviku að ég ákvað að drífa mig bara heim. Ég var nefnilega ein í deildinni minni mestalla vikuna þar sem Marcus var á fundum og fór svo til New York á föstudeginum og Johanne yfirkona okkar hefur verið mikið í burtu undanfarið því að pabbi hennar var að greinast með krabbamein á háu stigi.
Á laugardeginum fór ég svo í göngu með einum Íslendingnum hérna sem heitir Halldór (ég fæ stundum tölvupóst sem á að fara á hann af því að fólk getur ómögulega munað eftirnöfnin okkar og pikkar bara fyrsta líklega nafnið í addressubókinni...) og henni Lucy hinni bresku. Við fórum í Mont Tremblant-þjóðgarðinn og gengum um í þessu líka fína veðri, ég var m.a.s. í stuttbuxum svo að ég monti mig aðeins af veðurblíðunni... Mont-Tremblant er norður af Montréal þannig að þar eru haustlitirnir farnir að birtast, mjög fallegt. Það eina sem truflaði náttúrulífsstemninguna var að það var einhvers konar mótorhjólasamkoma í garðinum með tilheyrandi látum þegar liðið brunaði fram hjá. Eftir langan dag brunuðum við svo í bæinn og kíktum á spænskan tapas-stað sem heitir La Salla Rosa og er mjög skemmtilegur. Ég lét mig hafa það þó að ég væri í stuttbuxum og sandölum og ómáluð (náði að berja niður löngunina til að smyrja á mig maskara um morguninn, eins gott að venja sig á það áður en snjóbrettasísonið byrjar...). Við fengum ljúffent tapas og sangría með og svo fór ég bara beint heim í bólið.
Gærdagurinn var svo mjög rólegur, veðrið var ekkert spes en ég dreif mig samt út í smá labbitúr, á svoleiðis dögum er afskaplega leiðinlegt að vera “einhleypur” og ég sakna P meira en vanalega en sem betur fer verða þeir ekki mikið fleiri! Annars hef ég alveg fullt að hlakka til þessa vikuna og stytta mér stundir í biðinni: Á mið fer ég að sjá eitt idolið mitt hann Beck og á fim fer ég á Anthony and the Johnsons (í annað skiptið) og Coco Rosi (tvíburasystur sem eru víst mjög heitar í dag) og svo ég monti mig aðeins meira þá kostaði bara 19 dollara (ca. 1000 kall) á seinni tónleikana en ég frétti að það kostar víst nokkra þúsundkalla að sjá Anthony í Fríkirkjunni...
Jæja, nú er bara ein einmanaleg helgi eftir, jibbí! Þessi helgi var reyndar ekkert svo einmanaleg. Á föstudaginn fór ég beint eftir vinnu í brúðkaup til Ericu og Raúl. Þau létu pússa sig saman í dómshúsinu og héldu svo litla 5-8 veislu eftir það hjá prófessornum hans Raúl sem býr í fínu gömlu húsi í Vestmount sem er fína hverfið hérna í Montréal. Þetta var reyndar bara ein af þremur brúðkaupsveislum sem þau ætla að halda því að á næsta ári ætla þau að halda eina veislu í Perú þaðan sem Raúl er og eina í Seattle þaðan sem Erica er... Það var mjög gaman að hitta alla því að margir voru í burtu í allt sumar og ég hafði ekki hitt suma í langan tíma. Ari og Sybil og Stephanie og Steve og fleira lið ætlaði að kíkja eitthvað eftir veisluna og buðu mér með en ég var bara svo lúin eftir annasama vinnuviku að ég ákvað að drífa mig bara heim. Ég var nefnilega ein í deildinni minni mestalla vikuna þar sem Marcus var á fundum og fór svo til New York á föstudeginum og Johanne yfirkona okkar hefur verið mikið í burtu undanfarið því að pabbi hennar var að greinast með krabbamein á háu stigi.
Á laugardeginum fór ég svo í göngu með einum Íslendingnum hérna sem heitir Halldór (ég fæ stundum tölvupóst sem á að fara á hann af því að fólk getur ómögulega munað eftirnöfnin okkar og pikkar bara fyrsta líklega nafnið í addressubókinni...) og henni Lucy hinni bresku. Við fórum í Mont Tremblant-þjóðgarðinn og gengum um í þessu líka fína veðri, ég var m.a.s. í stuttbuxum svo að ég monti mig aðeins af veðurblíðunni... Mont-Tremblant er norður af Montréal þannig að þar eru haustlitirnir farnir að birtast, mjög fallegt. Það eina sem truflaði náttúrulífsstemninguna var að það var einhvers konar mótorhjólasamkoma í garðinum með tilheyrandi látum þegar liðið brunaði fram hjá. Eftir langan dag brunuðum við svo í bæinn og kíktum á spænskan tapas-stað sem heitir La Salla Rosa og er mjög skemmtilegur. Ég lét mig hafa það þó að ég væri í stuttbuxum og sandölum og ómáluð (náði að berja niður löngunina til að smyrja á mig maskara um morguninn, eins gott að venja sig á það áður en snjóbrettasísonið byrjar...). Við fengum ljúffent tapas og sangría með og svo fór ég bara beint heim í bólið.
Gærdagurinn var svo mjög rólegur, veðrið var ekkert spes en ég dreif mig samt út í smá labbitúr, á svoleiðis dögum er afskaplega leiðinlegt að vera “einhleypur” og ég sakna P meira en vanalega en sem betur fer verða þeir ekki mikið fleiri! Annars hef ég alveg fullt að hlakka til þessa vikuna og stytta mér stundir í biðinni: Á mið fer ég að sjá eitt idolið mitt hann Beck og á fim fer ég á Anthony and the Johnsons (í annað skiptið) og Coco Rosi (tvíburasystur sem eru víst mjög heitar í dag) og svo ég monti mig aðeins meira þá kostaði bara 19 dollara (ca. 1000 kall) á seinni tónleikana en ég frétti að það kostar víst nokkra þúsundkalla að sjá Anthony í Fríkirkjunni...
0 Comments:
Skrifa ummæli
<< Home