Ein...
Úff púff nú er kerlingin bara ein í stóru borginni en ég hef aldrei verið mikið fyrir að vera ein með henni sjálfri mér, einhvern veginn finnst mér hún Halldóra Hrólfsdóttir ekkert svo skemmtileg svona ein og sér... En ég er nú bara helvíti stollt af mér, ekkert væl eða neitt svoleiðis, tók bara á honum stóra mínum og þá er þetta bara ekkert mál enda stelpan orðin stór eins og Pétur sagði. Ég verð reyndar að viðurkenna að það féllu nokkur tár á flugvellinum í Keflavík og ég ráfaði um útgrátin í fríhöfninni og keypti einhver ósköp af íslensku nammi. Svo kom ég í flugvélina og þá sat einhver karl í sætinu mínu og þá var mér næstum alveg lokið þó að ég fengi sætið fyrir framan hann. Svo vældi ég smá húkandi úti í horni en ameríski trúboðinn sem sat við hliðina á mér þurfti svo mikið að spjalla að ég varð að harka af mér. Þegar ég var komin upp úr mesta doðanum uppgötvaði ég að ég var á Business Class en ég bað um gluggasæti og hef verið svo heppin að þau hafa líklega verið upptekin annars staðar í vélinni. Var einhvern veginn ekkert búin að taka eftir gígantísku fóta- og sætisplássi, gefins snyrtitösku, matseðli, svo ekki sé talað um sér DVD spilara... Ég ákvað að horfa á Troy enda vissi ég að hún er löng og að Brad Pitt er sætur og hún var bara allt í lagi. Svo borðaði ég þríréttaða máltíð sem var reyndar ekkert til að hrópa húrra fyrir og fékk mér rauðvín með. Að hugsa sér hvað svona almúgakona getur fengið út úr því að fljúga á fyrsta farrými!
Í Boston reyndi ég að fá að breyta fluginu mínu til Montréal því að ég átti miða í gegnum Toronto sem er náttúrulega alveg út í hött en mér var sagt að allar vélar kvöldsins væru fullar. Ég skellti mér því á smá trip í einni bókabúðinni svo að nú get ég dundað mér við að lesa öllum stundum næsta árið eða svo... Seinna kom í ljós að fluginu til Toronto var seinkað þannig að ég fór að tala við fólkið hjá Air Canada og sagði þeim að ég þyrfti að ná annarri vél í Toronto. Þau vissu þá strax hver ég var og sögðust hafa reynt að ná í mig og spurðu hvort að ég vildi ekki frekar fljúga beint til Montréal með vél sem flaug rúmum klukkutíma síðar og ég var auðvitað meira en til í það. Ég veit eiginlega ekki hvort að þau höfðu reynt að bera fram nafnið mitt eða hvort að ég hafði ekki skilið það í kallkerfinu en allavega hlógu þau einhver ósköp þegar þau báðu mig um að bera fram Hrólfsdóttir. Hjá hliðinu að Montréal vélinni hitti ég Íslending sem hafði setið fyrir aftan mig í Flugleiðavélinni til Boston en ég hafði einmitt heyrt hann segja við sessunaut sinn að hann væri að fara til Montréal. Hann var að fara þangað í viðskiptaerindum og hefur farið þangað nokkrum sinnum áður. Hugsið ykkur í vélinni voru u.þ.b. 10 farþegar ýkjulaust og þar af voru tveir Íslendingar.
Við Íslendingurinn ætluðum að taka saman leigubíl í miðbæinn en þegar ég kem inn í flugstöðina er Martin fyrsti maðurinn sem ég sé og svo birtist Gillian við hliðina á honum. Ég hélt fyrst að þau væru að ná í einhvern annan en þessar elskur höfðu ákveðið að taka á móti mér eftir að hafa fengið e-mail frá Pétri sem sagði að ég hefði verið svo leið þegar hann skutlaði mér á flugvöllinn. Ég var alveg svakalega glöð að sjá þau og stakk greyið Íslendinginn af á flugvellinum (lét hann samt vita fyrst sko!). Þau skutluðu mér svo heim og fóru með mér upp og sögðu mér frá plani vikunnar sem er sko ekkert smá, djassfestival í fullum gangi og allt að gerast! Nú er ég hins vegar að verða búin í vinnunni (já ég veit, rosa óþekk að vera að blogga í vinnunni en ég kláraði barasta öll verkefnin á hádegi, ekkert að gera hérna, meira að þeir skuli ekki reka mig...) og er að detta niður úr þreytu þannig að ég ætla snemma að sofa í kvöld, ein í rúminu mínu eftir að hafa borðað kvöldmat ein... Pési, ég sakna þín! Og ykkar hinna auðvitað líka en aðallega samt Pésa.
Úff púff nú er kerlingin bara ein í stóru borginni en ég hef aldrei verið mikið fyrir að vera ein með henni sjálfri mér, einhvern veginn finnst mér hún Halldóra Hrólfsdóttir ekkert svo skemmtileg svona ein og sér... En ég er nú bara helvíti stollt af mér, ekkert væl eða neitt svoleiðis, tók bara á honum stóra mínum og þá er þetta bara ekkert mál enda stelpan orðin stór eins og Pétur sagði. Ég verð reyndar að viðurkenna að það féllu nokkur tár á flugvellinum í Keflavík og ég ráfaði um útgrátin í fríhöfninni og keypti einhver ósköp af íslensku nammi. Svo kom ég í flugvélina og þá sat einhver karl í sætinu mínu og þá var mér næstum alveg lokið þó að ég fengi sætið fyrir framan hann. Svo vældi ég smá húkandi úti í horni en ameríski trúboðinn sem sat við hliðina á mér þurfti svo mikið að spjalla að ég varð að harka af mér. Þegar ég var komin upp úr mesta doðanum uppgötvaði ég að ég var á Business Class en ég bað um gluggasæti og hef verið svo heppin að þau hafa líklega verið upptekin annars staðar í vélinni. Var einhvern veginn ekkert búin að taka eftir gígantísku fóta- og sætisplássi, gefins snyrtitösku, matseðli, svo ekki sé talað um sér DVD spilara... Ég ákvað að horfa á Troy enda vissi ég að hún er löng og að Brad Pitt er sætur og hún var bara allt í lagi. Svo borðaði ég þríréttaða máltíð sem var reyndar ekkert til að hrópa húrra fyrir og fékk mér rauðvín með. Að hugsa sér hvað svona almúgakona getur fengið út úr því að fljúga á fyrsta farrými!
Í Boston reyndi ég að fá að breyta fluginu mínu til Montréal því að ég átti miða í gegnum Toronto sem er náttúrulega alveg út í hött en mér var sagt að allar vélar kvöldsins væru fullar. Ég skellti mér því á smá trip í einni bókabúðinni svo að nú get ég dundað mér við að lesa öllum stundum næsta árið eða svo... Seinna kom í ljós að fluginu til Toronto var seinkað þannig að ég fór að tala við fólkið hjá Air Canada og sagði þeim að ég þyrfti að ná annarri vél í Toronto. Þau vissu þá strax hver ég var og sögðust hafa reynt að ná í mig og spurðu hvort að ég vildi ekki frekar fljúga beint til Montréal með vél sem flaug rúmum klukkutíma síðar og ég var auðvitað meira en til í það. Ég veit eiginlega ekki hvort að þau höfðu reynt að bera fram nafnið mitt eða hvort að ég hafði ekki skilið það í kallkerfinu en allavega hlógu þau einhver ósköp þegar þau báðu mig um að bera fram Hrólfsdóttir. Hjá hliðinu að Montréal vélinni hitti ég Íslending sem hafði setið fyrir aftan mig í Flugleiðavélinni til Boston en ég hafði einmitt heyrt hann segja við sessunaut sinn að hann væri að fara til Montréal. Hann var að fara þangað í viðskiptaerindum og hefur farið þangað nokkrum sinnum áður. Hugsið ykkur í vélinni voru u.þ.b. 10 farþegar ýkjulaust og þar af voru tveir Íslendingar.
Við Íslendingurinn ætluðum að taka saman leigubíl í miðbæinn en þegar ég kem inn í flugstöðina er Martin fyrsti maðurinn sem ég sé og svo birtist Gillian við hliðina á honum. Ég hélt fyrst að þau væru að ná í einhvern annan en þessar elskur höfðu ákveðið að taka á móti mér eftir að hafa fengið e-mail frá Pétri sem sagði að ég hefði verið svo leið þegar hann skutlaði mér á flugvöllinn. Ég var alveg svakalega glöð að sjá þau og stakk greyið Íslendinginn af á flugvellinum (lét hann samt vita fyrst sko!). Þau skutluðu mér svo heim og fóru með mér upp og sögðu mér frá plani vikunnar sem er sko ekkert smá, djassfestival í fullum gangi og allt að gerast! Nú er ég hins vegar að verða búin í vinnunni (já ég veit, rosa óþekk að vera að blogga í vinnunni en ég kláraði barasta öll verkefnin á hádegi, ekkert að gera hérna, meira að þeir skuli ekki reka mig...) og er að detta niður úr þreytu þannig að ég ætla snemma að sofa í kvöld, ein í rúminu mínu eftir að hafa borðað kvöldmat ein... Pési, ég sakna þín! Og ykkar hinna auðvitað líka en aðallega samt Pésa.
0 Comments:
Skrifa ummæli
<< Home