Systraheimsókn
Eiginlega hefði þurft að fylgja fjölskyldutré með eftirfarandi bloggi fyrir þá sem ekki þekkja til en hér kemur sagan:
Í dag er þriðjudagur og aðeins fimm dagar þar til við hjónin höldum heim á leið til Íslands. Við Pétur komum til baka frá La Malbaie, sem er austur af Quebec-borg, þar sem við eyddum helginni ásamt systrum mínum og familíum á sunnudagskvöldið. Systur mínar og föruneyti fóru svo daginn eftir beint frá La Malbaie til Maine í USA þar sem að þau ætla að eyða síðustu dögunum í ferðinni við ströndina en svo hittumst við öll á flugvellinum í Boston á laugardaginn og fljúgum heim með sömu vél. Sigga systir hringdi í gær og sagði að þau hefðu fengið hálfgert menningarsjokk þegar þau komu til Maine því að þar loka veitingastaðir klukkan 9 á kvöldin en Montréal hefur mjög líflegt næturlíf miðað við flestar aðrar norður-amerískar borgir og fólk er yfirleitt seinna á ferðinni hér en annars staðar, meira svona á íslenskum tíma.
Hópurinn sem samanstendur af systrum mínum tveimur, eiginmönnum þeirra og sex börnum (samtals 10 manns) kom til Montréal á laugardeginum fyrir rúmri viku eftir að hafa keyrt frá Boston. Við fórum strax með þau út að borða um kvöldið á grískan veitingastað en ég hafði ekki verið svo fyrirhyggjusöm að panta borð áður en þau komu, enda ekki vön að vera með svona stóran hóp, svo að við löbbuðum bara inn á næsta stað. Þeim fannst svolítið fyndið að það má taka með sér sitt eigið vín en margir staðirnir þarna í kring eru ekki með vínveitingaleyfi því að það er ekki lítið mál að verða sér úti um svoleiðis. Svo var ekki til vatn í flöskum svo að Pétur skrapp bara út í sjoppu til að kaupa það líka, mjög svona líbó stemning. Litlin voru svolítið fjörug og ég kíkti með þeim út á göngugötuna sem staðurinn stendur við og þar var fullt af fólki og líf og fjör. Sverrir (8 ára) var aðallega spenntur fyrir að sjá rónana sem ég hafði varað þau við en þeir létu varla sjá sig á meðan þau voru hérna. Rónarnir hérna eru nefnilega margir mjög vinalegir og þakka fyrir sig og bjóða góðan dag þó að maður gefi þeim ekkert.
Á sunnudeginum gengum við svo um gamla bæinn og fórum út að borða í hádeginu á alveg frábæran stað þar sem við sátum í fallegum bakgarði með lifandi tónlist, verð að fara með fleiri gesti þangað! Það var alveg steikjandi hiti og sól og Þóra systir gat ekki hætt að furða sig á þessu því að ég hafði ekki þorað að lofa neinu með veðrið þó að það væri búið að segja mér að yfirleitt væri það nokkuð gott í júní. Eftir hádegið fór ég með tvíburunum í hestvagnaferð um gamla bæinn sem var mjög skemmtilegt en Pétur fór með Þóru og fjölskyldu í bát á fljótinu sem gaf í og snarstoppaði til skiptist svo að skvettist yfir alla en þetta var víst alveg frábært. Litlu frændur mínir gátu svo aðeins metist um það hvort var skemmtilegra eftir á... Halldór (annar tvíburinn sem er 8 ára) var nú ekki í vafa um að hestvagnaferðin hefði verið miklu skemmtilegri og sagði Kristjáni (6 næstum 7 ára) að hann hefði sko misst af miklu því að við sáum Porche GT blæjubíl (þeir tvíburarnir eru miklir bílasérfræðingar). Kristján horfði bara á hann góður með sig og sagði: “So!” Á sunnudagskvöldinu buðum við öllum hópnum í mexíkanskan mat í litlu íbúðinni en það hefur aldrei verið annar eins mannfjöldi þar inni í einu og við vorum svo öll að stikna úr hita í þokkabót en þetta tókst samt ágætlega.
Ég var svo að vinna á mánudag, þriðjudag og miðvikudag svo að hópurinn sá bara um sig sjálfur. Systur mínar þurftu náttúrulega aðeins að kíkja í búðir og þau höfðu margt annað að gera. Einn eftirmiðdaginn ætluðu þau að fara upp í fjall en á leiðinni þá mættu þau einhverjum brjáluðum hjólreiðamanni sem hjólaði beint á Halldór, sem flaug inn í næsta runna. Einhverjir nærstaddir hringdu strax á sjúkrabíl en það reyndist vera allt í lagi með guttann, sem betur fer og ég held að hann hafi haft mest gaman af því að segja frá þessu ævintýri eftir á. Ég laumaðist reyndar snemma úr vinnunni á þriðjudeginum og hitti hópinn í tívolíi sem er á einni eyjunni við Montréal. Tívolíið kom alveg skemmtilega á óvart því að þar er fullt af tækjum og við Pétur fórum með Hrólfi “litla frænda,” sem er 17 ára, í alla rússíbanana á svæðinu og píndum Ragnar (13 ára) með okkur í nokkur tæki. Við gengum eiginlega í barndóm við vorum svo spennt. Ég held barasta að þetta hafi verið toppurinn á Montréal-heimsókninni hjá öllum sem voru undir 29 ára og ég er strax byrjuð að skipuleggja ferð í tívolíið eftir vinnu með vinnufélögunum í sumar...
Á fimmtudagsmorguninn lögðum við svo af stað til La Malbaie. Á leiðinni stoppuðum við í úthverfi Quebec-borgar og versluðum í matinn en við höfðum því miður ekki tíma til að fara inn í borgina sem er ein elsta borg Norður-Ameríku og þykir sérstaklega falleg. Ég er samt alveg viss um að við Pétur munum fara þangað á meðan við búum hér í Montréal. Ég var búin að leigja hús í La Malbaie í gegnum netið sem ég kallaði alltaf fjallakofann en það þótti frekar fyndið þar sem að þetta var mjög stórt og fínt hús og garðurinn alveg æðislegur með fallegu útsýni. Við tókum því nú bara rólega í kofanum og lágum í sólbaði á meðan krakkarnir léku sér í sundlauginni í garðinum. Við vorum frekar heppin með veður nema á sunnudeginum en þá rigndi mestallan daginn. Svo borðuðum við alveg æðislega fínan mat á hverju kvöldi, fyrst kjúkling svo alveg geggjað nautakjöt og svín síðasta kvöldið. Ég ákvað eftir þetta að við Pétur þyrftum ekkert að borða meira kjöt þar til við komum til Íslands og fáum íslenskt lambakjöt.
Hér í Montréal var víst ægilega heitt um helgina meðan á Formúlunni stóð og það var ennþá steikjandi hiti og mollulegt á sunnudaginn og í gær en í nótt fór að rigna og er búið að rigna í allan dag og ég get svo svarið það, það liggur við að manni létti. Við Pétur erum búin að rífa sængurfötin utan af sængunum og sofum bara með sængurfötin ofan á okkur og galopnar svalahurðir (erum reyndar með flugnanet), en ég held að ég verði líka að verða mér úti um viftu í sumar. Talandi um flugnanet þá er ég öll útbitin eftir helgina og það er greinilegt að quebecískar flugur eru hrifnari af mér en þær íslensku sem hafa aldrei litið við mér... Um daginn varð ökklinn á mér stokkbólginn eftir eitt bitið, ojjbarasta!
Læt þetta duga í bili, sé til hvort að ég nenni að blogga eitthvað meira áður en ég fer heim, reyni kannski að setja inn myndir ef ég hef tíma. Annars segi ég bara sjáumst á Íslandi við þá sem ætla að hitta mig og “heyrumst” eftir þrjár vikur við alla hina!
Eiginlega hefði þurft að fylgja fjölskyldutré með eftirfarandi bloggi fyrir þá sem ekki þekkja til en hér kemur sagan:
Í dag er þriðjudagur og aðeins fimm dagar þar til við hjónin höldum heim á leið til Íslands. Við Pétur komum til baka frá La Malbaie, sem er austur af Quebec-borg, þar sem við eyddum helginni ásamt systrum mínum og familíum á sunnudagskvöldið. Systur mínar og föruneyti fóru svo daginn eftir beint frá La Malbaie til Maine í USA þar sem að þau ætla að eyða síðustu dögunum í ferðinni við ströndina en svo hittumst við öll á flugvellinum í Boston á laugardaginn og fljúgum heim með sömu vél. Sigga systir hringdi í gær og sagði að þau hefðu fengið hálfgert menningarsjokk þegar þau komu til Maine því að þar loka veitingastaðir klukkan 9 á kvöldin en Montréal hefur mjög líflegt næturlíf miðað við flestar aðrar norður-amerískar borgir og fólk er yfirleitt seinna á ferðinni hér en annars staðar, meira svona á íslenskum tíma.
Hópurinn sem samanstendur af systrum mínum tveimur, eiginmönnum þeirra og sex börnum (samtals 10 manns) kom til Montréal á laugardeginum fyrir rúmri viku eftir að hafa keyrt frá Boston. Við fórum strax með þau út að borða um kvöldið á grískan veitingastað en ég hafði ekki verið svo fyrirhyggjusöm að panta borð áður en þau komu, enda ekki vön að vera með svona stóran hóp, svo að við löbbuðum bara inn á næsta stað. Þeim fannst svolítið fyndið að það má taka með sér sitt eigið vín en margir staðirnir þarna í kring eru ekki með vínveitingaleyfi því að það er ekki lítið mál að verða sér úti um svoleiðis. Svo var ekki til vatn í flöskum svo að Pétur skrapp bara út í sjoppu til að kaupa það líka, mjög svona líbó stemning. Litlin voru svolítið fjörug og ég kíkti með þeim út á göngugötuna sem staðurinn stendur við og þar var fullt af fólki og líf og fjör. Sverrir (8 ára) var aðallega spenntur fyrir að sjá rónana sem ég hafði varað þau við en þeir létu varla sjá sig á meðan þau voru hérna. Rónarnir hérna eru nefnilega margir mjög vinalegir og þakka fyrir sig og bjóða góðan dag þó að maður gefi þeim ekkert.
Á sunnudeginum gengum við svo um gamla bæinn og fórum út að borða í hádeginu á alveg frábæran stað þar sem við sátum í fallegum bakgarði með lifandi tónlist, verð að fara með fleiri gesti þangað! Það var alveg steikjandi hiti og sól og Þóra systir gat ekki hætt að furða sig á þessu því að ég hafði ekki þorað að lofa neinu með veðrið þó að það væri búið að segja mér að yfirleitt væri það nokkuð gott í júní. Eftir hádegið fór ég með tvíburunum í hestvagnaferð um gamla bæinn sem var mjög skemmtilegt en Pétur fór með Þóru og fjölskyldu í bát á fljótinu sem gaf í og snarstoppaði til skiptist svo að skvettist yfir alla en þetta var víst alveg frábært. Litlu frændur mínir gátu svo aðeins metist um það hvort var skemmtilegra eftir á... Halldór (annar tvíburinn sem er 8 ára) var nú ekki í vafa um að hestvagnaferðin hefði verið miklu skemmtilegri og sagði Kristjáni (6 næstum 7 ára) að hann hefði sko misst af miklu því að við sáum Porche GT blæjubíl (þeir tvíburarnir eru miklir bílasérfræðingar). Kristján horfði bara á hann góður með sig og sagði: “So!” Á sunnudagskvöldinu buðum við öllum hópnum í mexíkanskan mat í litlu íbúðinni en það hefur aldrei verið annar eins mannfjöldi þar inni í einu og við vorum svo öll að stikna úr hita í þokkabót en þetta tókst samt ágætlega.
Ég var svo að vinna á mánudag, þriðjudag og miðvikudag svo að hópurinn sá bara um sig sjálfur. Systur mínar þurftu náttúrulega aðeins að kíkja í búðir og þau höfðu margt annað að gera. Einn eftirmiðdaginn ætluðu þau að fara upp í fjall en á leiðinni þá mættu þau einhverjum brjáluðum hjólreiðamanni sem hjólaði beint á Halldór, sem flaug inn í næsta runna. Einhverjir nærstaddir hringdu strax á sjúkrabíl en það reyndist vera allt í lagi með guttann, sem betur fer og ég held að hann hafi haft mest gaman af því að segja frá þessu ævintýri eftir á. Ég laumaðist reyndar snemma úr vinnunni á þriðjudeginum og hitti hópinn í tívolíi sem er á einni eyjunni við Montréal. Tívolíið kom alveg skemmtilega á óvart því að þar er fullt af tækjum og við Pétur fórum með Hrólfi “litla frænda,” sem er 17 ára, í alla rússíbanana á svæðinu og píndum Ragnar (13 ára) með okkur í nokkur tæki. Við gengum eiginlega í barndóm við vorum svo spennt. Ég held barasta að þetta hafi verið toppurinn á Montréal-heimsókninni hjá öllum sem voru undir 29 ára og ég er strax byrjuð að skipuleggja ferð í tívolíið eftir vinnu með vinnufélögunum í sumar...
Á fimmtudagsmorguninn lögðum við svo af stað til La Malbaie. Á leiðinni stoppuðum við í úthverfi Quebec-borgar og versluðum í matinn en við höfðum því miður ekki tíma til að fara inn í borgina sem er ein elsta borg Norður-Ameríku og þykir sérstaklega falleg. Ég er samt alveg viss um að við Pétur munum fara þangað á meðan við búum hér í Montréal. Ég var búin að leigja hús í La Malbaie í gegnum netið sem ég kallaði alltaf fjallakofann en það þótti frekar fyndið þar sem að þetta var mjög stórt og fínt hús og garðurinn alveg æðislegur með fallegu útsýni. Við tókum því nú bara rólega í kofanum og lágum í sólbaði á meðan krakkarnir léku sér í sundlauginni í garðinum. Við vorum frekar heppin með veður nema á sunnudeginum en þá rigndi mestallan daginn. Svo borðuðum við alveg æðislega fínan mat á hverju kvöldi, fyrst kjúkling svo alveg geggjað nautakjöt og svín síðasta kvöldið. Ég ákvað eftir þetta að við Pétur þyrftum ekkert að borða meira kjöt þar til við komum til Íslands og fáum íslenskt lambakjöt.
Hér í Montréal var víst ægilega heitt um helgina meðan á Formúlunni stóð og það var ennþá steikjandi hiti og mollulegt á sunnudaginn og í gær en í nótt fór að rigna og er búið að rigna í allan dag og ég get svo svarið það, það liggur við að manni létti. Við Pétur erum búin að rífa sængurfötin utan af sængunum og sofum bara með sængurfötin ofan á okkur og galopnar svalahurðir (erum reyndar með flugnanet), en ég held að ég verði líka að verða mér úti um viftu í sumar. Talandi um flugnanet þá er ég öll útbitin eftir helgina og það er greinilegt að quebecískar flugur eru hrifnari af mér en þær íslensku sem hafa aldrei litið við mér... Um daginn varð ökklinn á mér stokkbólginn eftir eitt bitið, ojjbarasta!
Læt þetta duga í bili, sé til hvort að ég nenni að blogga eitthvað meira áður en ég fer heim, reyni kannski að setja inn myndir ef ég hef tíma. Annars segi ég bara sjáumst á Íslandi við þá sem ætla að hitta mig og “heyrumst” eftir þrjár vikur við alla hina!
0 Comments:
Skrifa ummæli
<< Home