Þetta var alger afslöppunarhelgi, allavega fyrir mig, Pétur var hins vegar að læra mest allan tímann. Við höfum verið að horfa á Freaks and Geeks á DVD þegar Pétur tekur sér pásu undanfarið og ég verð að segja að þetta er með því allra besta sjónvarpsefni sem ég hef séð. Ég var svo heppin að hitta á þessa þætti fyrir tæpum tveimur árum á Popp tíví og þá gjörsamlega björguðu þeir mánudagskvöldunum. Því miður var bara ein sería (18 þættir) framleidd og hún reyndist alveg jafngóð við annað áhorf eins og hún var í minningunni. Ég vil ekki byggja upp of miklar vonir hjá þeim sem eiga eftir að sjá þetta en ég legg allavega til að þið drífið ykkur sem fyrst út á leigu og horfið á þessa þætti. Það var sama hvað ég talaði mikið um þessa þætti þegar ég sá þá fyrst, enginn hafði fyrir því að stilla á Popp tíví á mánudagskvöldum. Nú tölum við Pétur um karakterana eins og börnin okkar: “Æ, mannstu þegar Billy sagði...” eða “O, það var svo fyndið þegar Sam...” og vísum í þættina í daglegu lífi: “Það gætu hugsanlega verið hnetur í þessu þannig að einhver sem er með ofnæmi fyrir hnetum, eins og Billy til dæmis, mætti ekki borða þetta.” “Eigum við að hafa kjötbollur og spaghettí í matinn eins og hjá Weir-fjölskyldunni?” Þetta eru bara örfá dæmi um hvað þessi þáttur hefur haft mikil áhrif á líf okkar. Jæja, nú er ég líklega búin að skemma fyrir flestum en þið getið bara sjálfum ykkur um kennt fyrir að hafa ekki gripið tækifærið um leið og ég sagði ykkur frá þessu fyrst...