Ég er að bæta við linkum á síðuna svo að það líti út fyrir að ég þekki einhvern, vona bara að fólki sé sama…
Teitið hjá Ara reyndist standa undir væntingum og allir voru í miklu stuði. Ég eyddi heilmiklum tíma í að sjarmera heimilisköttinn sem fannst úti á götu í Argentínu og er þar af leiðandi svolítið villtur. Það tókst að lokum og við félagarnir sofnuðum í hægindastól þegar flestir gestirnir voru farnir og gestgjafarnir voru sofnaðir í sófanum. Pétur var hins vegar hinn hressasti og sullaði saman kokteilum úr því áfengi sem eftir var og enginn vildi drekka. Svo reyndi hann að koma þessu ofan í þær örfáu hræður sem enn héngu uppi. Ég var ein af þeim eftir að ég vaknaði. Við komum okkur svo heim á leið seint og um síðir.
Laugardagurinn fór því að mestu í það að jafna sig eftir skrallið. Við drifum okkur þó á kvennahokkíleik ásamt Gillian, Martin, Scott og vinkonu hans. McGill var að keppa við gamla skólann sem Gillian og Scott voru í í Alberta og því sátum við með stuðningsmönnum þess liðs og það vann enda hefur það ekki tapað í síðustu hundrað og eitthvað leikjum. Ég er svo svakalega treg og hef ekki mikla þjálfun í að horfa á íþróttaleiki þannig að Gillian þurfti allan tímann að skýra út fyrir mér hvað var að gerast beint fyrir framan nefið á mér. Ég varð samt pínu stollt þegar ég áttaði mig á því að reglurnar eru ekki ósvipaðar og í fótbolta… Þetta var bara nokkuð skemmtileg og mikil stemning í kringum þessa þjóðaríþrótt Kanadamanna.
Eftir leikinn fórum við svo og fengum okkur úkraínskan skyndibita. Það er svo fyndið að maður leiðir einhver veginn ekki hugann að Úkraínu svona dagsdaglega, nema kannski rétt í kringum forsetakosningarnar síðasta haust og þegar þeir unnu í Eurovision en hér virðist annar hver maður vera af úkraínskum uppruna. Fólk hefur meira að segja spurt hvort að við séum að tala úkraínsku! Veitingastaðurinn er svona frekar sjabbí en við erum alveg farin að kunna að meta “veranikas” og “vlatkas”, sem eru einhvers konar djúpsteiktar kartöfluklessur, fyrir utan hvað þetta er hræbillegt. Reyndar hélt Pétur fyrst að þetta væri djúpsteiktur saltfiskur þegar hann fór þarna eftir eitthvert djammið og var mjög ánægður með það…
Á sunnudaginn kíktum við svo örstutt niður í bæ á St. Patrick´s Day skrúðgöngu en Montréal státar af einni elstu í heimi. Þar var mikið líf og fjör en dagurinn sjálfur er ekki fyrr en á fimmtudaginn. Svo fórum við í bíó á Latino kvikmyndahátíð með Paulu frá Guatemala og vinkonu hennar á mynd sem heitir “A Day Without Mexicans” og fjallar um það hvað myndi gerast ef allir mexíkanar hyrfu einn daginn frá Kalíforníu. Svolítið sniðug hugmynd. Um kvöldið fór ég svo í matarboð hjá einum Íslendingnum og fékk sannkallaðann íslenskan jólamat sem er góð tilbreyting frá kjúlla, hakki og pasta. Pétur varð hins vegar eftir heima að fara yfir próf en hann er gjörsamlega að drukkna í verkefnum þessa dagana grey kallinn.
Teitið hjá Ara reyndist standa undir væntingum og allir voru í miklu stuði. Ég eyddi heilmiklum tíma í að sjarmera heimilisköttinn sem fannst úti á götu í Argentínu og er þar af leiðandi svolítið villtur. Það tókst að lokum og við félagarnir sofnuðum í hægindastól þegar flestir gestirnir voru farnir og gestgjafarnir voru sofnaðir í sófanum. Pétur var hins vegar hinn hressasti og sullaði saman kokteilum úr því áfengi sem eftir var og enginn vildi drekka. Svo reyndi hann að koma þessu ofan í þær örfáu hræður sem enn héngu uppi. Ég var ein af þeim eftir að ég vaknaði. Við komum okkur svo heim á leið seint og um síðir.
Laugardagurinn fór því að mestu í það að jafna sig eftir skrallið. Við drifum okkur þó á kvennahokkíleik ásamt Gillian, Martin, Scott og vinkonu hans. McGill var að keppa við gamla skólann sem Gillian og Scott voru í í Alberta og því sátum við með stuðningsmönnum þess liðs og það vann enda hefur það ekki tapað í síðustu hundrað og eitthvað leikjum. Ég er svo svakalega treg og hef ekki mikla þjálfun í að horfa á íþróttaleiki þannig að Gillian þurfti allan tímann að skýra út fyrir mér hvað var að gerast beint fyrir framan nefið á mér. Ég varð samt pínu stollt þegar ég áttaði mig á því að reglurnar eru ekki ósvipaðar og í fótbolta… Þetta var bara nokkuð skemmtileg og mikil stemning í kringum þessa þjóðaríþrótt Kanadamanna.
Eftir leikinn fórum við svo og fengum okkur úkraínskan skyndibita. Það er svo fyndið að maður leiðir einhver veginn ekki hugann að Úkraínu svona dagsdaglega, nema kannski rétt í kringum forsetakosningarnar síðasta haust og þegar þeir unnu í Eurovision en hér virðist annar hver maður vera af úkraínskum uppruna. Fólk hefur meira að segja spurt hvort að við séum að tala úkraínsku! Veitingastaðurinn er svona frekar sjabbí en við erum alveg farin að kunna að meta “veranikas” og “vlatkas”, sem eru einhvers konar djúpsteiktar kartöfluklessur, fyrir utan hvað þetta er hræbillegt. Reyndar hélt Pétur fyrst að þetta væri djúpsteiktur saltfiskur þegar hann fór þarna eftir eitthvert djammið og var mjög ánægður með það…
Á sunnudaginn kíktum við svo örstutt niður í bæ á St. Patrick´s Day skrúðgöngu en Montréal státar af einni elstu í heimi. Þar var mikið líf og fjör en dagurinn sjálfur er ekki fyrr en á fimmtudaginn. Svo fórum við í bíó á Latino kvikmyndahátíð með Paulu frá Guatemala og vinkonu hennar á mynd sem heitir “A Day Without Mexicans” og fjallar um það hvað myndi gerast ef allir mexíkanar hyrfu einn daginn frá Kalíforníu. Svolítið sniðug hugmynd. Um kvöldið fór ég svo í matarboð hjá einum Íslendingnum og fékk sannkallaðann íslenskan jólamat sem er góð tilbreyting frá kjúlla, hakki og pasta. Pétur varð hins vegar eftir heima að fara yfir próf en hann er gjörsamlega að drukkna í verkefnum þessa dagana grey kallinn.
0 Comments:
Skrifa ummæli
<< Home