Oooo…

…ég var búin að skrifa svo langan texta og svo hvarf hann bara, algert svindl! Vanalega skrifa ég í word og lími inn í bloggið en einmitt þegar ég ákvað að gera það ekki þá klikkar þetta, arg!

Sugarbush var algert æði. Snjókoma fyrsta morguninn svona aðeins til að bæta færið og svo var bara sól og blíða eftir það. Það var m.a.s. svo hlýtt að maður næstum sá snjóinn hverfa úr fjallinu og færið var svolítið blautt svo að ég hugsa að snjóbrettatímibilinu fari senn að ljúka. Ég er búin að skrá mig í seinustu ferð snjóbrettaklúbbsins til Mt. Tremblant sem er eitt stærsta og fínasta fjallið hérna eftir rúma viku en Pétur er svo bissí í skólanum að hann sér ekki fram á að komast. Það verður ekkert farið á snjóbretti þessa helgina heldur bara hangið í bænum og ég ætla að reyna að njóta veðurblíðunnar á meðan Pétur greyið lærir.

Á fimmtudaginn fyrir viku síðan hittum við Heather kanadísku frænku hans Péturs sem var á Íslandi fyrir tæpum tveimur árum síðan, eiginmann hennar hann Derek og hvolpinn þeirra, Kieru. Við fórum saman út að borða á grískan veitingastað og svo eftir matinn náðum við í hvolpinn og fórum heim til okkar. Það má ekki vera með hunda í blokkinni okkar svo að við eiginlega smygluðum honum inn því að einn næturvörðurinn er svo stífur og fastur á reglunum. Þegar við vorum búin að sitja og spjalla í svolítinn tíma var allt í einu bankað harkalega á hurðina og sagt hárri röddu: “Montreal Police!” og eins og skot hljóp Heather til, greip hvolpinn og æddi inn á klósett. Mér hálfbrá þegar ég sá viðbrögðin en áttaði mig fljótlega á að þetta hlyti að vera Marcus nágranni okkar og vinnufélagi minn. Það reyndist vera rétt en hann var að koma heim af pöbbarölti og heyrði í okkur fyrir framan dyrnar og ákvað aðeins að stríða okkur. Heather fékk næstum taugaáfall og var lengi að jafna sig en þetta var samt pínu fyndið.

Ég ætla svo að reyna að skella einhverjum myndum inn við fyrsta tækifæri.