Hversdagslíf
Það er alveg merkilegt að þó að maður sé oft næstum (ég undirstrika NÆSTUM) búinn að óska sér að verða pínu lasinn til að þurfa ekki að fara í vinnuna (já, ég veit að það er ljótt), jafnvel vaknað á morgnana og verið með svona ímynduð kvefeinkenni og óskhyggjuhausverk, að þá verður maður alveg ótrúlega þreyttur á því að hanga veikur heima. Ég var því bara fegin að komast aftur í vinnuna á mánudaginn eftir vikuveikindi en það stóð nú ekki lengi því að ég er strax farin að líta á veikindadagana í rósrauðum bjarma... Nú er hins vegar Pési greyið lasinn (honum hefndist fyrir púðursnjóbrettaferðina á laugardaginn) en hann er allur að hressast og ég vona að hann verði orðinn góður fyrir næstu ferð á laugardaginn.
Á morgun er ég að fara út með vinnufélögunum eftir vinnu í 5 à 7 (sækaset) eins og þeir kalla það hérna í Québec en þessar samkomur enda yfir leitt í 5 à 11, 12, 1, 2... allt eftir því hvað fólk er í góðu formi. Ég er ekki í neitt sérlega góðu formi svona um miðjan vetur en stóð mig mun betur þegar ég var grasekkja í sumar. Tilefnið er að Lucy átti afmæli um daginn (Everybody Loves Lucy, ég meina það sko!) og neyddist til að eyða þeim merka degi á Cost Rica (sumir voru sniðugir og náðu sér í verkfræðigráðu 21 árs og eiga peninga) og svo eru einhverjir tveir gaurar að hætta í vinnunni.
Þetta er allt skipulagt af einni ofurhressri samstarfskonu okkar. Hún er önnur af tveim manneskjum (hin er mannfræðingur) sem ég hef hitt hérna, sem ég hef talið vera fölskustu manneskjur í heimi. Þær eru svona alveg: HÆæææææ, How AaaaaaRE youuuuu? Soooooo Nice to Seeeeee You! Með tilheyrandi andlitsgeyflum. Stundum hugsa ég með mér: “Ertu að gera grín að mér, þér getur ekki verið svona annt um mína velferð og verið svona glöð að sjá mig, falska tík!” Svona er kalt nútímasamfélagið búið að gera mann bitran. En ég fæ eiginlega samviskubit yfir að segja svona hluti um þær því að það hefur komið í ljós að þetta eru einstaklega hjartahlýjar konur, þær vinna sko báðar sjálfboðastarf og allt. En einhvern veginn get ég bara tekið þær inn í smáum skömmtum og yrði vitlaus ef ég eyddi of miklum tíma með þeim en það er bara vegna þess að ég er súr að innan, ojjjjj. Mér til málsbóta þá verð ég að taka það fram að ég held að Pétri finnist meira að segja nóg um öll innilegheitin og láti þetta innst inn fara pínu í taugarnar á sér þó að hann viðurkenni það auðvitað ekki opinberlega, enda svoddan dýrlingursjálfur (St. Peter).
Annað spaugilegt sem ég hef getað skemmt mér yfir undanfarið er Frakkinn sem situr á móti mér í vinnunni. Hann er sko ekta Frakki og talar mjög svo takmarkaða ensku en lenti í því greyið að þurfa að vinna mjög náið með Ameríkana sem talar ekki stakt orð í frönsku. Québecarnir eru margir með áberandi hreim, sérstaklega eiga þeir í vandræðum með h-in alveg eins og Frakkarnir og tekst á ótrúlegan hátt að sleppa þeim þar sem þau eiga að vera (t.d. í hair=air, here=ear o.s.frv.) og bera fram mjög svo bjagað og áberandi h þar sem það á ekki að vera (t.d. air=hhhhhhhair, ear=hhhhhhear). En þegar ég heyrði í ekta-Frakkanum þá fattaði ég að Québecarnir eru alls ekki svo slæmir. Ekki það að minn framburður sé fullkominn, uh, uh...
Að lokum: Uppáhaldssetningin mín þessa dagana sem minn ástkæri eiginmaður skrifaði í e-mail til kanadískrar frænku sinnar sem hann bað mig sem betur fer að lesa yfir áður en hann sendi. Til skýringar þá heitir eiginmaður hennar Derek og þau eiga lítinn sætann hund. Pétur gleymdi bara einu lykilorði og mér fannst líka orðið baby-dog voða sætt J
I Derek is fine and your little baby-dog
Ég skal reyna að setja inn myndir sem fyrst en málið er að það þarf að taka þær fyrst.
Það er alveg merkilegt að þó að maður sé oft næstum (ég undirstrika NÆSTUM) búinn að óska sér að verða pínu lasinn til að þurfa ekki að fara í vinnuna (já, ég veit að það er ljótt), jafnvel vaknað á morgnana og verið með svona ímynduð kvefeinkenni og óskhyggjuhausverk, að þá verður maður alveg ótrúlega þreyttur á því að hanga veikur heima. Ég var því bara fegin að komast aftur í vinnuna á mánudaginn eftir vikuveikindi en það stóð nú ekki lengi því að ég er strax farin að líta á veikindadagana í rósrauðum bjarma... Nú er hins vegar Pési greyið lasinn (honum hefndist fyrir púðursnjóbrettaferðina á laugardaginn) en hann er allur að hressast og ég vona að hann verði orðinn góður fyrir næstu ferð á laugardaginn.
Á morgun er ég að fara út með vinnufélögunum eftir vinnu í 5 à 7 (sækaset) eins og þeir kalla það hérna í Québec en þessar samkomur enda yfir leitt í 5 à 11, 12, 1, 2... allt eftir því hvað fólk er í góðu formi. Ég er ekki í neitt sérlega góðu formi svona um miðjan vetur en stóð mig mun betur þegar ég var grasekkja í sumar. Tilefnið er að Lucy átti afmæli um daginn (Everybody Loves Lucy, ég meina það sko!) og neyddist til að eyða þeim merka degi á Cost Rica (sumir voru sniðugir og náðu sér í verkfræðigráðu 21 árs og eiga peninga) og svo eru einhverjir tveir gaurar að hætta í vinnunni.
Þetta er allt skipulagt af einni ofurhressri samstarfskonu okkar. Hún er önnur af tveim manneskjum (hin er mannfræðingur) sem ég hef hitt hérna, sem ég hef talið vera fölskustu manneskjur í heimi. Þær eru svona alveg: HÆæææææ, How AaaaaaRE youuuuu? Soooooo Nice to Seeeeee You! Með tilheyrandi andlitsgeyflum. Stundum hugsa ég með mér: “Ertu að gera grín að mér, þér getur ekki verið svona annt um mína velferð og verið svona glöð að sjá mig, falska tík!” Svona er kalt nútímasamfélagið búið að gera mann bitran. En ég fæ eiginlega samviskubit yfir að segja svona hluti um þær því að það hefur komið í ljós að þetta eru einstaklega hjartahlýjar konur, þær vinna sko báðar sjálfboðastarf og allt. En einhvern veginn get ég bara tekið þær inn í smáum skömmtum og yrði vitlaus ef ég eyddi of miklum tíma með þeim en það er bara vegna þess að ég er súr að innan, ojjjjj. Mér til málsbóta þá verð ég að taka það fram að ég held að Pétri finnist meira að segja nóg um öll innilegheitin og láti þetta innst inn fara pínu í taugarnar á sér þó að hann viðurkenni það auðvitað ekki opinberlega, enda svoddan dýrlingursjálfur (St. Peter).
Annað spaugilegt sem ég hef getað skemmt mér yfir undanfarið er Frakkinn sem situr á móti mér í vinnunni. Hann er sko ekta Frakki og talar mjög svo takmarkaða ensku en lenti í því greyið að þurfa að vinna mjög náið með Ameríkana sem talar ekki stakt orð í frönsku. Québecarnir eru margir með áberandi hreim, sérstaklega eiga þeir í vandræðum með h-in alveg eins og Frakkarnir og tekst á ótrúlegan hátt að sleppa þeim þar sem þau eiga að vera (t.d. í hair=air, here=ear o.s.frv.) og bera fram mjög svo bjagað og áberandi h þar sem það á ekki að vera (t.d. air=hhhhhhhair, ear=hhhhhhear). En þegar ég heyrði í ekta-Frakkanum þá fattaði ég að Québecarnir eru alls ekki svo slæmir. Ekki það að minn framburður sé fullkominn, uh, uh...
Að lokum: Uppáhaldssetningin mín þessa dagana sem minn ástkæri eiginmaður skrifaði í e-mail til kanadískrar frænku sinnar sem hann bað mig sem betur fer að lesa yfir áður en hann sendi. Til skýringar þá heitir eiginmaður hennar Derek og þau eiga lítinn sætann hund. Pétur gleymdi bara einu lykilorði og mér fannst líka orðið baby-dog voða sætt J
I Derek is fine and your little baby-dog
Ég skal reyna að setja inn myndir sem fyrst en málið er að það þarf að taka þær fyrst.
5 Comments:
þú ert sko ekki súr að innan Dóra mín....
búin að veltast um af hlátri yfir þessum frökkum og þeirra h- vandamáli.......en Dóra masntu eftir japanska hreimnum og The Last Samurai myndinni....hahahah
Já vá, ég held að ég hafi aldrei hlegið jafnmikið í bíó þannig að ef að fólk spyr hvað sé fyndnasta mynd sem ég hef séð þá verð ég eiginlega að segja The Last Samurai :) Malavar eiga einmitt við svipuð framburðarvandamál að etja og Japanirnir (rugla r og l o.s.frv.) og við gátum mikið skemmt okkur yfir því.
Þetta er svipað og ein ítölsk sagði: The dog come and heat all my 15 kitchens!
= The dog came and ate all my 15 chicken....
Ha,ha, þetta minnir mig eimitt á nokkuð sem ein spænsk stelpa sagði okkur Huldu í Avignon. Enskur kærasti hennar var í heimsókn hjá foreldrum hennar og mamma hennar sem talar mjög takmarkaða ensku lyfti kjúllanum sem hún var að elda upp og sagði: "we are eating children!"
Þetta er svo hrikalega fyndið með Frakkana - hvernig er hægt að klúðra þessum h-hljóðum svona ferlega! Þeim er samt vorkunn greyjunum, það hefur verið vísindalega sannað að þeir sem eiga frönsku að móðurmáli eiga mjög erfitt með að heyra ákveðin hljóð og að tileinka sér ný tungumál - annað en t.d. Svíar þar sem þeirra tungumál er opið fyrir nýjum hljóðum. (Maður verður að verja sína menn :D)
Skrifa ummæli
<< Home