Menn og málleysingjar í Monkey Bay
Jæja, nú erum við komin aftur til Lilongwe eftir yndislega og viðburðarríka viku í Monkey Bay. Við dvöldum í Beach Cottage sem er lítið sætt hús alveg niðri við vatnið hjá þorpinu Chirombo. Þarna er mun heitara en hér í Lilongwe og mjög mikið dýralíf, aðallega skordýr og svo býr íkorni með fjölskylduna sína og lítill fugl í þakinu á húsinu. Við vorum mjög upptekin og hver stund skipulögð þannig að við tímdum alls ekki að eyða of miklum tíma á netinu sem er líka mjög seinvirkt.
Fyrsta kvöldið fórum við í matarboð til enskrar konu sem hefur búið í Malawi í tugi ára og er mjög áhugaverð með sérstakar skoðanir. Þar hittum við bandarískan strák sem er að kenna í menntaskóla í einu þorpinu á vegum Peace Corp. Hann verður hérna í samtals 27 mánuði og lifir næstum því eins og innfæddir, ég er nú ekki viss um að ég gæti það en hann er mjög fínn. Við hittum hann svo seinna og Pétur fór að synda með honum hjá þorpinu hans og strollan af krökkunum fylgdi okkur hvert fótspor og umkringdu bílinn þegar Margrét kom að sækja okkur því við þóttum mjög forvitnileg. Fólkið í Chirombo er aftur á móti orðið mjög vant okkur og veitir okkur enga sérstaka athygli þó að flestir séu mjög vinalegir og vinki okkur þegar við förum hjá. Við fengum leiðsögn um þorpið á mánudeginum en það er kona sem vinnur fyrir ICEIDA og heitir Monica sem fór með okkur.
Á mánudeginum fórum við líka í annað þorp með íslenskum hjúkrunarfræðingi sem er að vinna hérna en hún var að fara í eftirlit á heilsugæslustöð þar. Þetta er frekar afskekkt þorp og ekki mikið um hvítt fólk enda var mikið glápt á okkur en merkilegt nokk þá er maður fljótur að venjast því. Í þessum þorpum tala fæstir ensku en ein sem er að vinna á heilsugæslustöðinni kom að heilsa okkur og vildi strax vera vinkona mín og gaf mér heimilisfangið sitt og ég henni mitt, veit samt ekki hvort ég mun nokkurn tíma hitta hana aftur... Eftir að við komum úr þorpinu tókum við eftir því að við erum alltaf að spyrja spurninga þar sem er notast við einhverja mælikvarða, “hvað ertu gömul/gamall?, hversu margir búa í þessu þorpi?, Hvað ert þú búin/n að vinna hérna lengi?, Hversu margir koma á heilsugæslustöðina á hverjum degi?” o.s.frv. Malawarnir eru aftur á móti ekki vanir þessum hugsunarhætti og tölustafir eru ekki til í Chichewa nema upp að ca. 5 og svona lagið skiptir þá ekki máli. Pétur fór t.d. að tala við mann sem var að veiða niðri við vatnið og spurði hann hvað hann væri gamall, hann sagðist vera 25 ára “held ég”, bætti hann svo við, svo sagðist hann vera fæddur árið 1975. Þá sagði Pétur honum að hann væri 29 ára og þá sagði maðurinn bara: ”Já, er það?” og var slétt sama.
Á þriðjudeginum fórum við fyrst í heimsókn í barnaskóla í Chirombo og svo í þorp með Margréti og nokkrum Malöwum sem vinna í samstarfi við ICEIDA við að stjórna fullorðinsfræðslu í þorpunum. Í stuttu máli var þetta ótrúlega forvitnilegt en Malawi er svolítið eins og Vesturlandabúar sjá Afríku fyrir sér, mjög frumstætt sveitasamfélag en ótrúlega heillandi. Ég ætla samt að leyfa Pétri að segja betur frá þessum heimsóknum.
Á miðvikudag fórum við í sólarhringssafaríferð í Liwonde sem er þjóðgarður hér í Malwi. Við gistum í brúðarsvítunni sem var stórt svefntjald undir stáþaki og svo var flottasta baðherbergi sem ég hef á ævinni séð úti undir stráþakinu, þetta var alveg geggjað. Þjónustan frábær, maturinn góður og umhverfið frábært og svo kostaði þetta ekkert mikið. Við fórum í driving safari á miðvikudeginum í eftirmiðdaginn og fram í myrkur, göngusafari eldsnemma um morguninn á fimmtudeginum og bátasafari seinna um morguninn. Við vorum reyndar ekki á heppilegasta tíma til að sjá stór dýr þar sem regntímanum var rétt að ljúka og dýrin þurfa enn ekki að koma niður að ánni til að ná í vatn. Við sáum samt fullt af flóðhestum sem eru merkileg dýr, krókódíla, antilópur, mongoose, bavíana og svo heyrðum við í fílum en þeir létu því miður ekki sjá sig. Við sjáum þá bara seinna þegar við förum í safarí í Zambíu.
Á föstudeginum þegar við vorum að leggja af stað til Lilongwe komum við við í menntaskóla í einu þorpinu því að Margrét þurfti að ræða við skólastjórann. Á meðan biðum við Pétur fyrir utan en fljótlega safnaðist fyrir hópur af strákum sem fóru að spjalla við okkur. Mér fannst hálfvandræðalegt að standa þarna fyrir framan hóp af strákum sem störðu á okkur og tveir þeirra töluðu, svo ætlaði ég að færa mig í skuggann en var í svo þröngu síðu pilsi til þess að hneyksla ekki innfædda að ég náði að detta ofan í lítinn skurð. Af mínum einstaka vandræðahætti taldi ég að það væri siðlaust að fletta upp um mig pilsinu til að stíga upp úr skurðinum og brá því á það ráð að leggja báðar hendurnar á jörðina og hoppa jafnfætis upp úr með rassinn út í loftið. Svo hló ég auðvitað eins og bjáni og strákarnir voru frekar sposkir á svip, týpísk Dóruvandræði!
Eitt sem ég hef tekið eftir og finnst pínu fyndið er að Malawarnir gera ekki greinarmun á L og R og geta yfirleitt ekki borið fram R eins og Japanirnir sem við vinkonurnar kynntumst í Avignon. Hér heiti ég þess vegna Dóla en ég er nú ekki óvön því að vera kölluð Dóla flænka þannig að mér finnst þetta bara krúttlegt.
Ég er alveg örugglega að gleyma að segja frá einhverju en Pétur á líka eftir að skrifa og svo þurfum við að fara að setja inn myndir.
Dóra
Jæja, nú erum við komin aftur til Lilongwe eftir yndislega og viðburðarríka viku í Monkey Bay. Við dvöldum í Beach Cottage sem er lítið sætt hús alveg niðri við vatnið hjá þorpinu Chirombo. Þarna er mun heitara en hér í Lilongwe og mjög mikið dýralíf, aðallega skordýr og svo býr íkorni með fjölskylduna sína og lítill fugl í þakinu á húsinu. Við vorum mjög upptekin og hver stund skipulögð þannig að við tímdum alls ekki að eyða of miklum tíma á netinu sem er líka mjög seinvirkt.
Fyrsta kvöldið fórum við í matarboð til enskrar konu sem hefur búið í Malawi í tugi ára og er mjög áhugaverð með sérstakar skoðanir. Þar hittum við bandarískan strák sem er að kenna í menntaskóla í einu þorpinu á vegum Peace Corp. Hann verður hérna í samtals 27 mánuði og lifir næstum því eins og innfæddir, ég er nú ekki viss um að ég gæti það en hann er mjög fínn. Við hittum hann svo seinna og Pétur fór að synda með honum hjá þorpinu hans og strollan af krökkunum fylgdi okkur hvert fótspor og umkringdu bílinn þegar Margrét kom að sækja okkur því við þóttum mjög forvitnileg. Fólkið í Chirombo er aftur á móti orðið mjög vant okkur og veitir okkur enga sérstaka athygli þó að flestir séu mjög vinalegir og vinki okkur þegar við förum hjá. Við fengum leiðsögn um þorpið á mánudeginum en það er kona sem vinnur fyrir ICEIDA og heitir Monica sem fór með okkur.
Á mánudeginum fórum við líka í annað þorp með íslenskum hjúkrunarfræðingi sem er að vinna hérna en hún var að fara í eftirlit á heilsugæslustöð þar. Þetta er frekar afskekkt þorp og ekki mikið um hvítt fólk enda var mikið glápt á okkur en merkilegt nokk þá er maður fljótur að venjast því. Í þessum þorpum tala fæstir ensku en ein sem er að vinna á heilsugæslustöðinni kom að heilsa okkur og vildi strax vera vinkona mín og gaf mér heimilisfangið sitt og ég henni mitt, veit samt ekki hvort ég mun nokkurn tíma hitta hana aftur... Eftir að við komum úr þorpinu tókum við eftir því að við erum alltaf að spyrja spurninga þar sem er notast við einhverja mælikvarða, “hvað ertu gömul/gamall?, hversu margir búa í þessu þorpi?, Hvað ert þú búin/n að vinna hérna lengi?, Hversu margir koma á heilsugæslustöðina á hverjum degi?” o.s.frv. Malawarnir eru aftur á móti ekki vanir þessum hugsunarhætti og tölustafir eru ekki til í Chichewa nema upp að ca. 5 og svona lagið skiptir þá ekki máli. Pétur fór t.d. að tala við mann sem var að veiða niðri við vatnið og spurði hann hvað hann væri gamall, hann sagðist vera 25 ára “held ég”, bætti hann svo við, svo sagðist hann vera fæddur árið 1975. Þá sagði Pétur honum að hann væri 29 ára og þá sagði maðurinn bara: ”Já, er það?” og var slétt sama.
Á þriðjudeginum fórum við fyrst í heimsókn í barnaskóla í Chirombo og svo í þorp með Margréti og nokkrum Malöwum sem vinna í samstarfi við ICEIDA við að stjórna fullorðinsfræðslu í þorpunum. Í stuttu máli var þetta ótrúlega forvitnilegt en Malawi er svolítið eins og Vesturlandabúar sjá Afríku fyrir sér, mjög frumstætt sveitasamfélag en ótrúlega heillandi. Ég ætla samt að leyfa Pétri að segja betur frá þessum heimsóknum.
Á miðvikudag fórum við í sólarhringssafaríferð í Liwonde sem er þjóðgarður hér í Malwi. Við gistum í brúðarsvítunni sem var stórt svefntjald undir stáþaki og svo var flottasta baðherbergi sem ég hef á ævinni séð úti undir stráþakinu, þetta var alveg geggjað. Þjónustan frábær, maturinn góður og umhverfið frábært og svo kostaði þetta ekkert mikið. Við fórum í driving safari á miðvikudeginum í eftirmiðdaginn og fram í myrkur, göngusafari eldsnemma um morguninn á fimmtudeginum og bátasafari seinna um morguninn. Við vorum reyndar ekki á heppilegasta tíma til að sjá stór dýr þar sem regntímanum var rétt að ljúka og dýrin þurfa enn ekki að koma niður að ánni til að ná í vatn. Við sáum samt fullt af flóðhestum sem eru merkileg dýr, krókódíla, antilópur, mongoose, bavíana og svo heyrðum við í fílum en þeir létu því miður ekki sjá sig. Við sjáum þá bara seinna þegar við förum í safarí í Zambíu.
Á föstudeginum þegar við vorum að leggja af stað til Lilongwe komum við við í menntaskóla í einu þorpinu því að Margrét þurfti að ræða við skólastjórann. Á meðan biðum við Pétur fyrir utan en fljótlega safnaðist fyrir hópur af strákum sem fóru að spjalla við okkur. Mér fannst hálfvandræðalegt að standa þarna fyrir framan hóp af strákum sem störðu á okkur og tveir þeirra töluðu, svo ætlaði ég að færa mig í skuggann en var í svo þröngu síðu pilsi til þess að hneyksla ekki innfædda að ég náði að detta ofan í lítinn skurð. Af mínum einstaka vandræðahætti taldi ég að það væri siðlaust að fletta upp um mig pilsinu til að stíga upp úr skurðinum og brá því á það ráð að leggja báðar hendurnar á jörðina og hoppa jafnfætis upp úr með rassinn út í loftið. Svo hló ég auðvitað eins og bjáni og strákarnir voru frekar sposkir á svip, týpísk Dóruvandræði!
Eitt sem ég hef tekið eftir og finnst pínu fyndið er að Malawarnir gera ekki greinarmun á L og R og geta yfirleitt ekki borið fram R eins og Japanirnir sem við vinkonurnar kynntumst í Avignon. Hér heiti ég þess vegna Dóla en ég er nú ekki óvön því að vera kölluð Dóla flænka þannig að mér finnst þetta bara krúttlegt.
Ég er alveg örugglega að gleyma að segja frá einhverju en Pétur á líka eftir að skrifa og svo þurfum við að fara að setja inn myndir.
Dóra
0 Comments:
Skrifa ummæli
<< Home