Hið ljúfa líf í Lilongwe
Við erum enn í Lilongwe og síðustu dagar hafa liðið hjá í algerri afslöppun. Við höfum farið í göngutúra um hverfið en það er mjög stutt héðan niður í miðbæ. Við erum eina hvíta fólkið á götunum og vekjum mikla athygli. Við tókum sérstaklega eftir því að fólk horfði mikið á leggina á mér en ég var sérstaklega búin að passa mig að vera ekki í of stuttu pilsi en það eru samt fáar stelpur hérna í jafnstuttu og ég. Ég hef mestar áhyggjur af því að vera álitin einhver hóra því að fólk spyr líka alltaf hvort að við Pétur séum systkini og verður svolítið sposkt á svipin þegar við segjum að ég sé "his fiancée", sem ég er ekki einu sinni... Malawi er eitt frumstæðasta og fátækasta land Afríku en fólkið á götunum er yfirleitt mjög vel klætt, maður sér konurnar í fínum afrískum kjólum og háhæluðum sandölum að ganga um á moldarstígunum meðfram götunni. Við erum líklega alveg eins og druslur í samanburði. Malawi hlaut sjálfstæði frá Bretum árið 1964 og hér ríkti harðstjórinn Banda í 30 ár þar til hann var neyddur frá völdum árið 1994. Nú er hér lýðræði og kosningar í maí. Á tímum Banda var "dress code" í landinu sem að skikkaði fólk til að hylja leggina. Þess vegna er fólk enn svolítið viðkvæmt fyrir að sjá mikið í bert.
Í gær fórum við út að ganga með hund sem Íslendingur sem býr hérna á, þetta er lítil skemmtileg tík sem heitir Þorbjörg og er kölluð Tobba. Hún er svona um það bil minnst scary hundur sem ég hef á ævinni séð en infæddir viku vel fyrir okkur og sumir forðuðu sér þegar þeir sáu hana. Fólk er nefnilega mjög hrætt við hundaæði, skiljanlega og er alið upp í hræðslu við hunda. Um daginn sáum við dauðan hund á götu sem var búið að keyra á og hann var þar lengi því að enginn þorir að fjarlægja svona hundalík, ekki heldur við.
Um eftirmiðdaginn fórum við svo í einhvern snobbklúbb sem er hérna og fórum í tennis. Ég var alveg svakalega léleg en við ætlum samt að prófa einhvern tíma seinna. Það var smá vesen þegar við ætluðum að kaupa kort í klúbbnum því að við ætluðum að fá einhvers konar fjölskyldukort en það var vandamál að við værum ekki með sama eftirnafnið. Margrét reyndi að útskýra það að svona væri þetta á Íslandi en það var bara horf á hana með þolinmæði og sagt: "Yes, but..." svo að við þurftum öll að hafa sama nafnið. Okkur þótti eitthvað asnalegt að láta Pétur vera Einarsdóttir þannig að við ákváðum bara að heita öll Waldorff, þannig að nú er ég orðin Dóra Waldorff... Í dag erum við hins vega að spá í að fara í golf, allavega Pétur en ég er ekki með neitt golfsett og þyrfti líklega að kaupa mér ef við ætluðum að stunda þetta eitthvað. Á föstudaginn förum við svo í Monkey Bay sem er niður við vatnið og heimsækjum þorpin en þar verðum við í viku. Ég hlakka mikið til því að þar kemst maður í miklu meiri nálægð við samfélagið hérna. Eini maðurinn sem við höfum eitthvað talað við hérna að ráði er Frank, garðyrkjumaðurinn hérna á kampinum sem ætlar að kenna okkur svolítið í Chicewa. Annars er fólkið hérna mjög almennilegt og tekur okkur yfirleitt vel.
Veðrið hérna er mjög milt og þægilegt, um 25 stiga hiti og rakt. Niðri við vatnið er aftur á móti hlýrra. Rakinn gerir það að verkum að hárið á mér liðast og ég á við smá vandamál að stríða eins og Monica í Friends ef þið hafið séð þann þátt... Allavega tók ég smá kast í fyrradag og klippti á mér toppinn en gleymdi bara að gera ráð fyrir rakanum og að toppurinn myndi kippast upp þannig að nú er ég aftur orðin eins og Eiríkur Fjalar, en hárið vex nú svo að ég hef ekki áhyggjur af því. Veit ekki hvor að ég er að gleyma að segja eitthvað, segi það þá bara næst. Hafið það gott, D
Við erum enn í Lilongwe og síðustu dagar hafa liðið hjá í algerri afslöppun. Við höfum farið í göngutúra um hverfið en það er mjög stutt héðan niður í miðbæ. Við erum eina hvíta fólkið á götunum og vekjum mikla athygli. Við tókum sérstaklega eftir því að fólk horfði mikið á leggina á mér en ég var sérstaklega búin að passa mig að vera ekki í of stuttu pilsi en það eru samt fáar stelpur hérna í jafnstuttu og ég. Ég hef mestar áhyggjur af því að vera álitin einhver hóra því að fólk spyr líka alltaf hvort að við Pétur séum systkini og verður svolítið sposkt á svipin þegar við segjum að ég sé "his fiancée", sem ég er ekki einu sinni... Malawi er eitt frumstæðasta og fátækasta land Afríku en fólkið á götunum er yfirleitt mjög vel klætt, maður sér konurnar í fínum afrískum kjólum og háhæluðum sandölum að ganga um á moldarstígunum meðfram götunni. Við erum líklega alveg eins og druslur í samanburði. Malawi hlaut sjálfstæði frá Bretum árið 1964 og hér ríkti harðstjórinn Banda í 30 ár þar til hann var neyddur frá völdum árið 1994. Nú er hér lýðræði og kosningar í maí. Á tímum Banda var "dress code" í landinu sem að skikkaði fólk til að hylja leggina. Þess vegna er fólk enn svolítið viðkvæmt fyrir að sjá mikið í bert.
Í gær fórum við út að ganga með hund sem Íslendingur sem býr hérna á, þetta er lítil skemmtileg tík sem heitir Þorbjörg og er kölluð Tobba. Hún er svona um það bil minnst scary hundur sem ég hef á ævinni séð en infæddir viku vel fyrir okkur og sumir forðuðu sér þegar þeir sáu hana. Fólk er nefnilega mjög hrætt við hundaæði, skiljanlega og er alið upp í hræðslu við hunda. Um daginn sáum við dauðan hund á götu sem var búið að keyra á og hann var þar lengi því að enginn þorir að fjarlægja svona hundalík, ekki heldur við.
Um eftirmiðdaginn fórum við svo í einhvern snobbklúbb sem er hérna og fórum í tennis. Ég var alveg svakalega léleg en við ætlum samt að prófa einhvern tíma seinna. Það var smá vesen þegar við ætluðum að kaupa kort í klúbbnum því að við ætluðum að fá einhvers konar fjölskyldukort en það var vandamál að við værum ekki með sama eftirnafnið. Margrét reyndi að útskýra það að svona væri þetta á Íslandi en það var bara horf á hana með þolinmæði og sagt: "Yes, but..." svo að við þurftum öll að hafa sama nafnið. Okkur þótti eitthvað asnalegt að láta Pétur vera Einarsdóttir þannig að við ákváðum bara að heita öll Waldorff, þannig að nú er ég orðin Dóra Waldorff... Í dag erum við hins vega að spá í að fara í golf, allavega Pétur en ég er ekki með neitt golfsett og þyrfti líklega að kaupa mér ef við ætluðum að stunda þetta eitthvað. Á föstudaginn förum við svo í Monkey Bay sem er niður við vatnið og heimsækjum þorpin en þar verðum við í viku. Ég hlakka mikið til því að þar kemst maður í miklu meiri nálægð við samfélagið hérna. Eini maðurinn sem við höfum eitthvað talað við hérna að ráði er Frank, garðyrkjumaðurinn hérna á kampinum sem ætlar að kenna okkur svolítið í Chicewa. Annars er fólkið hérna mjög almennilegt og tekur okkur yfirleitt vel.
Veðrið hérna er mjög milt og þægilegt, um 25 stiga hiti og rakt. Niðri við vatnið er aftur á móti hlýrra. Rakinn gerir það að verkum að hárið á mér liðast og ég á við smá vandamál að stríða eins og Monica í Friends ef þið hafið séð þann þátt... Allavega tók ég smá kast í fyrradag og klippti á mér toppinn en gleymdi bara að gera ráð fyrir rakanum og að toppurinn myndi kippast upp þannig að nú er ég aftur orðin eins og Eiríkur Fjalar, en hárið vex nú svo að ég hef ekki áhyggjur af því. Veit ekki hvor að ég er að gleyma að segja eitthvað, segi það þá bara næst. Hafið það gott, D
0 Comments:
Skrifa ummæli
<< Home