Lilongwe 7.3.2004
Við erum búin að vera hérna í Lilongwe hjá henni mömmu í fjóra daga núna. Lífið hér er mjög afslappað og þægilegt, við búum á einhverskonar campi þar sem íslensku þróunarstarfsmennirnir hafa leigt sér íbúðir. Campurinn er í eigu indverja og er vaktaður af vörðum dag og nótt. Við hliðina á okkur býr þýskur læknir með brjálaðan Tinna hund sem passar ágætlega við hárgreiðsluna mína. Hinum megin við okkur búa tvær malawvískar fjölskyldur með fullt af börnum (fleiri en tíu held ég). Hinir á campinum eru svo annaðhvort íslenskir þróunarstarfsmenn eða Eþíópíumenn sem vinna fyrir Ethiopian airlines hér í Lilongwe.
Dagarnir hafa aðallega farið í afslöppun og sightseeing bíltúra um Lilongweborg. Fyrsta kvöldið fórum við á Ítalskan veitingastað með mömmu. Þetta var upper class veitingastaður þar sem útlendingar og ríkir Malawar borða. Stéttskiptingin er mjög mikil hérna, þetta er eins og að vera kominn inn í heimildamynd um fyrritíma ensk viktoríska snobb siði. Hér er maður kallaður sir og madame en ég er alls ekki vanur þessu. Ég býst við því að ef ég væri svartur yrði ég ekki ávarpaður svona formlega. Það er eins og heimsveldi Viktoríu Englandsdrottningar hafi ekki ennþá fullkomlega liðið undir lok.
Annan daginn fórum við í fullt af búðum og héldum svo matarboð fyrir hina (fimm) Íslendingana í Malawi. Við áttuðum okkur þá á því hvað Lilongwe er sérstök borg, hún er eiginlega alls engin borg. Maður sér ekki mikið af húsum hérna og af veginum að líta virðist þetta vera hálfgerður skógur. Enda hefur Lilongwe verið nefnd stærsta þorp Afríku.
Boðið var mjög skemmtilegt og voru íslendingarnir allir mjög almennilegir og skemmtilegir. Við undirbúning boðsins sá ég um að búa til hvítlauksbrauð en við þá iðju komst ég í kynni við nokkur malawísku barnanna sem búa við hliðina á okkur. First contactinn (mannfræði djók) varð þannig að ég sat í rólegheitunum fyrir framan íbúðina okkar í fínum gír með Malawískan Carlsberg og var að flysja hvítlauk (sem er rosalega lítill miðað við þann sem við kaupum á íslandi). Krakkarnir hópuðust í hæfilegri fjarlægð og fylgdust með talandi sín á milli hvað ég var að gera (held alla vegna að þau voru að tala um það). Ég heyrði af og til orðið onion og reyndi að tala við þau ensku en þau skildu hana ekki vel. Krökkunum fannst hinsvegar rosalega gaman þegar ég dró fram myndavélina og spurði hvort ég mætti taka mynd af þeim (kíkjiði á myndasíðuna okkar, linkurinn er hér á síðunni). Þau settu sig í stellingar og dönsuðu og voru rosalega glöð. Eftir þetta brosa þau alltaf út að eyrum og vinka þegar við mætumst.
Það rigndi nánast allan daginn eftir boðið (regntímabilið er hafið hér í Malawi). Ég fór og spjallaði við annan garðyrkjumanninn á campinum. Hann heitir Frank, er tvítugur og virðist vera prýðis náungi. Hann bað mig um að taka mynd af sér sem ég gerði en ég ætla að reyna að prenta hana út og gefa honum eintak.
Í dag er sunnudagur og hittum við Dóra konurnar í næsta húsi og börnin þeirra. Með konunum var ung kona sem var að höggva eldivið (eldiviðar söfnun er eitt margra hlutverka malawískra kvenna) með ungt barn vafið fast við bakið. Þessi stúlka talaði ensku og túlkaði aðeins fyrir okkur hin. Krakkarnir voru með band og léku sér í fuglafiti og fékk ég að vera með. Við tókum myndir af börnunum en konurnar vildu ekki láta mynda sig. Eftir að hafa spjallað svolítið við nágrannana fórum við niður í bæ á Capital hotel þar sem við fórum í sund í hótelgarðinum. Þetta var garður með þjónum og var hægt að panta drykki og mat. Þarna voru erlendir ferðamenn, erlendir sendiráðs- og þróunarstarfsmenn og ríkir Malawar að slaka á. Þetta var algjört lúxuslíf og allt annar heimur en sá sem var að finna fyrir utan múra hótelsins.
Hérna í Lilongwe er maður svolítið einangraður og erfitt er að komast í annað en formleg samskipti við heimamenn. Ég er farinn að hlakka til að fara til Monkey Bay sem er við Lake Malawi. Þar er dvelur maður inni í þorpi og ekki jafn einangraður frá hinu daglega malawíska lífi. Þar er mér sagt að hægt sé að “go native” en þangað förum við í næstu viku.
Við erum búin að læra nokkur orð í Chichewa:
Si como – Takk fyrir
Si como bambri – Takk kærlega fyrir
Mulibanchi – Góðan dag
Dilibino – Ég hef það gott
Chap (ásamt thumbs up merki) – Hæ
Tumba – Poki
(Ath. Stafsetningin er sennilega ekki alveg fullkomlega rétt).
Ég er búinn að taka fullt af myndum á nýju Nikon Coolpix 5700 digital vélina mína sem ég keypti í London, en hún er litli fjarsjóðurinn minn um þessar mundir. (Tékkiði endilega á myndasíðunni okkar).
Núna hellirignir, klukkan er 17:30 (15:30 á íslandi), eftir klukkutíma förum við út að borða á Mama Mía í boði Þssí í tilefni þess að íslenskur fiskifræðingur er að koma til landsins til þess að rannsaka eitthvað niður við Lake Malawi.
Ég vona annars að þið hafið það sem allra best á Íslandi eða hvar sem þið nú eruð í heiminum, kveðja Pétur.
PS. Kíkið á myndirnar með því að smella á mynda linkinn hér við hliðina á
Við erum búin að vera hérna í Lilongwe hjá henni mömmu í fjóra daga núna. Lífið hér er mjög afslappað og þægilegt, við búum á einhverskonar campi þar sem íslensku þróunarstarfsmennirnir hafa leigt sér íbúðir. Campurinn er í eigu indverja og er vaktaður af vörðum dag og nótt. Við hliðina á okkur býr þýskur læknir með brjálaðan Tinna hund sem passar ágætlega við hárgreiðsluna mína. Hinum megin við okkur búa tvær malawvískar fjölskyldur með fullt af börnum (fleiri en tíu held ég). Hinir á campinum eru svo annaðhvort íslenskir þróunarstarfsmenn eða Eþíópíumenn sem vinna fyrir Ethiopian airlines hér í Lilongwe.
Dagarnir hafa aðallega farið í afslöppun og sightseeing bíltúra um Lilongweborg. Fyrsta kvöldið fórum við á Ítalskan veitingastað með mömmu. Þetta var upper class veitingastaður þar sem útlendingar og ríkir Malawar borða. Stéttskiptingin er mjög mikil hérna, þetta er eins og að vera kominn inn í heimildamynd um fyrritíma ensk viktoríska snobb siði. Hér er maður kallaður sir og madame en ég er alls ekki vanur þessu. Ég býst við því að ef ég væri svartur yrði ég ekki ávarpaður svona formlega. Það er eins og heimsveldi Viktoríu Englandsdrottningar hafi ekki ennþá fullkomlega liðið undir lok.
Annan daginn fórum við í fullt af búðum og héldum svo matarboð fyrir hina (fimm) Íslendingana í Malawi. Við áttuðum okkur þá á því hvað Lilongwe er sérstök borg, hún er eiginlega alls engin borg. Maður sér ekki mikið af húsum hérna og af veginum að líta virðist þetta vera hálfgerður skógur. Enda hefur Lilongwe verið nefnd stærsta þorp Afríku.
Boðið var mjög skemmtilegt og voru íslendingarnir allir mjög almennilegir og skemmtilegir. Við undirbúning boðsins sá ég um að búa til hvítlauksbrauð en við þá iðju komst ég í kynni við nokkur malawísku barnanna sem búa við hliðina á okkur. First contactinn (mannfræði djók) varð þannig að ég sat í rólegheitunum fyrir framan íbúðina okkar í fínum gír með Malawískan Carlsberg og var að flysja hvítlauk (sem er rosalega lítill miðað við þann sem við kaupum á íslandi). Krakkarnir hópuðust í hæfilegri fjarlægð og fylgdust með talandi sín á milli hvað ég var að gera (held alla vegna að þau voru að tala um það). Ég heyrði af og til orðið onion og reyndi að tala við þau ensku en þau skildu hana ekki vel. Krökkunum fannst hinsvegar rosalega gaman þegar ég dró fram myndavélina og spurði hvort ég mætti taka mynd af þeim (kíkjiði á myndasíðuna okkar, linkurinn er hér á síðunni). Þau settu sig í stellingar og dönsuðu og voru rosalega glöð. Eftir þetta brosa þau alltaf út að eyrum og vinka þegar við mætumst.
Það rigndi nánast allan daginn eftir boðið (regntímabilið er hafið hér í Malawi). Ég fór og spjallaði við annan garðyrkjumanninn á campinum. Hann heitir Frank, er tvítugur og virðist vera prýðis náungi. Hann bað mig um að taka mynd af sér sem ég gerði en ég ætla að reyna að prenta hana út og gefa honum eintak.
Í dag er sunnudagur og hittum við Dóra konurnar í næsta húsi og börnin þeirra. Með konunum var ung kona sem var að höggva eldivið (eldiviðar söfnun er eitt margra hlutverka malawískra kvenna) með ungt barn vafið fast við bakið. Þessi stúlka talaði ensku og túlkaði aðeins fyrir okkur hin. Krakkarnir voru með band og léku sér í fuglafiti og fékk ég að vera með. Við tókum myndir af börnunum en konurnar vildu ekki láta mynda sig. Eftir að hafa spjallað svolítið við nágrannana fórum við niður í bæ á Capital hotel þar sem við fórum í sund í hótelgarðinum. Þetta var garður með þjónum og var hægt að panta drykki og mat. Þarna voru erlendir ferðamenn, erlendir sendiráðs- og þróunarstarfsmenn og ríkir Malawar að slaka á. Þetta var algjört lúxuslíf og allt annar heimur en sá sem var að finna fyrir utan múra hótelsins.
Hérna í Lilongwe er maður svolítið einangraður og erfitt er að komast í annað en formleg samskipti við heimamenn. Ég er farinn að hlakka til að fara til Monkey Bay sem er við Lake Malawi. Þar er dvelur maður inni í þorpi og ekki jafn einangraður frá hinu daglega malawíska lífi. Þar er mér sagt að hægt sé að “go native” en þangað förum við í næstu viku.
Við erum búin að læra nokkur orð í Chichewa:
Si como – Takk fyrir
Si como bambri – Takk kærlega fyrir
Mulibanchi – Góðan dag
Dilibino – Ég hef það gott
Chap (ásamt thumbs up merki) – Hæ
Tumba – Poki
(Ath. Stafsetningin er sennilega ekki alveg fullkomlega rétt).
Ég er búinn að taka fullt af myndum á nýju Nikon Coolpix 5700 digital vélina mína sem ég keypti í London, en hún er litli fjarsjóðurinn minn um þessar mundir. (Tékkiði endilega á myndasíðunni okkar).
Núna hellirignir, klukkan er 17:30 (15:30 á íslandi), eftir klukkutíma förum við út að borða á Mama Mía í boði Þssí í tilefni þess að íslenskur fiskifræðingur er að koma til landsins til þess að rannsaka eitthvað niður við Lake Malawi.
Ég vona annars að þið hafið það sem allra best á Íslandi eða hvar sem þið nú eruð í heiminum, kveðja Pétur.
PS. Kíkið á myndirnar með því að smella á mynda linkinn hér við hliðina á
0 Comments:
Skrifa ummæli
<< Home