Letilíf

Við höfum verið löt að skrifa undanfarið enda hefur lítið gerst síðustu dagana. Halldóra hin hrausta er ekki alveg eins hraust og hún hélt eftir allt saman og síðustu dagar hafa að mestu farið í að jafna sig eftir veikindi, ég held samt að þetta sé allt að koma. Pétur fann eitthvað pínu fyrir þessu í gær en hefur annars verið hress. Aðalumræðuefnið þessa dagana eru sem sagt hægðir og klósettferðir. Eina sem mér dettur í hug að segja frá er að eitt kvöldið fór sá ég risavaxinn kakkalakka inni á klósetti, miklu stærri en þeir sem voru að angra okkur stelpurnar í Frakklandi en Margrét hefur víst bara séð einn áður þannig að ég vona að ég eigi ekki von á að hitta einn uppi í rúmi hjá mér einhvern daginn...

Margrét fór ásamt sendiherra Íslands í Mósambik og öðrum starfsmanni ÞSSÍ að hitta Bakili Muluzi, forseta Malawi í Blantyre sem er stærsta borg Malawi. Þetta var víst svaka seremónía, íslenski þjóðsöngurinn spilaður tvisvar og ég veit ekki hvað og hvað. Seinna fórum við svo út að borða með sendiherranum og fleira fólki. Þarna voru meðal annarra ræðismaður Íslands í Malawi og konan hans. Hann sagði okkur ýmislegt um land og þjóð, fræddi okkur um frambjóðendur í kosningunum o.fl. Eitt sem hann sagði sem okkur þótti merkilegt er að það er talið að það séu álög á einum tindinum á hæsta fjalli Malawi sem heitir Mount Mulanje og sagt að allir sem reyna að klífa hann hverfi í þokumistrinu sem umlykur tindinn. Í fyrra var dönsk stelpa í hóp sem var að fara að klífa fjallið. Þau tjölduðu við rætur þessa tinds og var sagt frá álögunum um kvöldið. Morguninn eftir var stelpan horfin. Lögreglan og galdramennirnir þorðu ekki upp á tindinn að leita að henni þannig að danskur leitarflokkur var sendur til landsins en stelpan fannst aldrei. Ræðismaðurinn sagðist ekki einu sinni þora að fljúga þarna yfir!

Á eftir erum við að leggja af stað til Monkey Bay og verðum þar í viku og þá munum við hafa frá mörgu að segja. Svo ætlum við að setja nýjar myndir inn bráðlega.